با من منشینید که دیوانه ام امشب...

وقتی که بارون میباره

وقتی که من زیر بارونم

وقتی که توهم زیر بارونی

وقتی که من تنهام و تو

و تو...

چه بگویمت

تنها زیر بارون راه میرم میرم میرم و میرم

همین

تو هستی زیر بارون

و من زیر بارون به یادت

ولی بین من و تو یه دنیا فاصله است

مثل امروز مثل دیروز مثل تمام عمر من...

                 زمانی که زندگی ما

                                        بازیچه ی دست تقدیر است...

مرگ جز امتداد سکوت در تاریکی

                                     و خفتن در بیداری نیست....

پی نوشت:پریسا هم رفت.تسلیت .

یاعلی.

 قدم هایم را عمیق تر بر میدارم

                             محکم تر از هر زمان دیگری

                                  انگار که این روزها

                                                 همه چیز و همه کس

                      زود تمام می شوند و من بی نصیب

پشت چراغ قرمز نگاهت گیر می افتم

                                       این جا زمان یعنی... هیچ.

          یاعلی.

گریه ای از جنس پوستین روزگار

تو خود انتظاری

از اعماق التهاب تنهایی

و من فریادم

در کوچه های خاطره ات

نقش سکوتی بر بیداری ات

من بامداد فراموش شده ام

در بیداری شب های اکنون

آسمان حسرت وار می نگرد

به غارت زمین

به بلعیدن باران

آسمان اما شرمسار

از راندن باران

باران تویی

آسمان دل من

اینک من باران را هم صدا می خواهم

باران بودنست

باران باید...

باران به بهانه می بارد

باران تشنه ی هرم نفس های گرمت

باران به بهانه می بارد

باران می بارد تا

دستهایت پناه خستگی هایش باشد

باران اما امشب به بهانه می بارد

بهانه ی باریدنش؟

از خود پرسیده ای

بر خود نگریسته ای

بر حال زار من اندیشیده ای

تنها به یک بهانه

به بهانه ی دیدارت

امشب دل من هم

پابه پای باران

به بهانه ی تو می بارد

به بهانه ی تو...

پی نوشت:این روزها حال و هوای مشهد بارونیه.واسه همین شعرهای منم بارونی شدن.همین.

یاعلی.

هی خانم!

خودت بند من پاپتی نکن.

یاعلی.

                  دل من خیلی گرفته

                                 تا قیامت وا نمیشه

                                   میدونم تنها تر از من رو زمین پیدا نمیشه

 دل من گرفته از اومدن تو

                        دیدن دوباره و دل بستن تو

                                           دوباره اومدنت مثل یه درده

                                                     گریه ی ابر به کویر خشک و زرده

وقتی محتاج تو بودم تو کجا گم شده بودی؟

                                حالا برگشتی که از من مونده خاکستر و دودی

خون گرم شعله بودی

               ولی افسوس توی قلب سرد خاکستر چکیدی

                            مرهم زخمهای کهنم

                                                        تو بودی...تو

من دیگه تموم شدم

                        تو دیر رسیدی

                                                 تو دیر...رسیدی

پی نوشت:

تقدیم به دوستانی که به سادگی در نیمه راه تنهایت می گزارند

و به راحتی به راه خویش ادامه میدهند.

آموختم که در زندگی هیچی نمی ماند.حتی...حتی نماندنش.

یاعلی.

و با همان امضا,همان نام

از روز و ماه و سال,از تقویم

شاید آرامشی دوردست,شاید...

دل من از آدما خسته شده